Το γλαστράκι

Λέγαμε κάποτε στο μάθημα της φωτογραφίας πως "φωτογραφία είναι ο θάνατος της στιγμής". Κάτι μου έφταιγε σε αυτή τη φράση αλλά δεν ήξερα ακόμα τι ακριβώς.

Σήμερα έγινε κάτι που με βοήθησε να καταλάβω πως "φωτογραφία είναι η αφορμηση για αναγέννηση της στιγμής".

Θα συμφωνήσω ότι ορισμένες φορές ίσως να είναι ο θάνατος της κίνησης, ή, πιο εύστοχα, το πάγωμά της, αν και υπάρχουν και εικόνες γεμάτες με κίνηση οπότε ακόμα και αυτό αναιρείται.

Σήμερα πήρα έναν βασιλικό, να τον πάω στο μνήμα της γιαγιάς. Χωρίς να γνωρίζω λεπτομερειες για το φυτό, παρά μόνο ότι η γιαγιά γέμιζε τον τόπο με βασιλικούς, μοιράστηκα με την μητέρα μου την σκέψη να πάμε το γλαστράκι αυτό εκεί.

"Δεν θα ζήσει, αυτό θέλει πότισμα κάθε μέρα!"

"Ε σε κάποιον θα πούμε να ρίχνει λίγο νερό αν δεν πάμε εμείς"

"Αυτό ως το απόγευμα αν το αφήσεις εκεί, θα έχει πεθάνει"

Τελικά τοποθέτησα το φυτό στην μάντρα, εκεί όπου πολύ παλιά η γιαγιά έβαζε τα δικά της τα γλαστράκια.

Μετά από λίγο είδα το όμορφο φύλλωμά του, το αλουμινόχαρτο στο κάτω μέρος της γλάστρας και τον τρόπο που έγερνε χαριτωμένα στο πλάι και αυθόρμητα τον έβγαλα μια φωτογραφία.

"Εη, αυτός τώρα θα ζήσει για πάντα!" σκέφτηκα, με αφορμή την δήλωση ότι, αν έκανα πράξη αυτό που ήθελα αρχικά , μιλούσαμε για ένα μελλοθάνατο φυτό.

Και όντως.

Δεν θα ζήσει μέσω της εικόνας, η εικόνα είναι ένα στιγμιότυπο, μια οπτική γωνία που ερμηνεύεται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους.

Θα ζήσει μέσω της θύμησης.

Για αυτό συμβουλεύω όσους τους αρέσει να βγάζουν φωτογραφίες να βγάζουν ζωντανές στιγμές.

Γιατί εξίσου ζωντανά θα τις θυμούνται όταν βλέπουν ξανά μια αφορμή που θα ενεργοποιεί στην μνήμη τους  πάρα πολλές αισθήσεις, συναισθήματα, έστω, ακόμα και ζωντανές εικόνες κάποιου "τότε".

Τελικά δεν είναι ο θάνατος της στιγμής που βρίσκεται στην όποια τέχνη (πόσο μάλλον της εικόνας), αλλά το κουμπί της ζωντάνιας.