Ο πελαργός και η αλεπού

Αυτό το παραμύθι (ή, καλύτερα, μύθο του Αισώπου), έχω να το διαβάσω από όταν ήμουν περίπου στο νηπιαγωγείο, ή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού.

Το δίδαγμά του, όμως, αξίζει να ακολουθεί όλους εμάς ακόμα και στην ενήλικη ζωή μας(ειδικά σε αυτήν).

Κάποτε, η αλεπού και ο πελαργός συναντήθηκαν. Καλημέρα είπε η αλεπού, καλημέρα και ο πελαργός.

Έχω μια ιδέα. Θέλεις να έρθεις στο σπίτι μου για φαγητό; ειπε η αλεπού.

Μετά χαράς! απάντησε εκείνος.

Έτσι και έγινε, την επόμενη μέρα ο πελαργός βρέθηκε στο σπίτι της αλεπούς, πεινασμένος και ενθουσιασμένος. 

Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι την στιγμή που σερβιρίστηκε το φαγητό.

Τότε, ο πελαργός, με έκπληξη, διαπίστωσε ότι η αλεπού δεν είχε σκεφτεί πως ο επισκέπτης της είχε ράμφος και είχε σερβίρει το γεύμα σε πλατιά, μεγάλα πιάτα.

Με αποτέλεσμα ο πελαργός να μην μπορεί να φάει ούτε μπουκιά.

Σε ευχαριστώ. της είπε. Αύριο θα περιμένω εσένα για φαγητό, τι λες;

Μετά χαράς! του απάντησε εκείνη.

Αυτό, όμως, που η αλεπού δεν γνώριζε, ήταν πως την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.

Έφτασε στο δέντρο όπου έμενε ο πελαργός, χτύπησε την πόρτα και περίμενε ο φίλος της να της ανοίξει. Της άνοιξε με ένα μεγάλο χαμόγελο στα μάτια του.

Μπήκαν μέσα και όλα πήγαιναν περίφημα, ώσπου, βέβαια, να σερβιριστεί το φαγητό. Ο πελαργός είχε φροντίσει να σερβίρει το γεύμα αποκλειστικά σε κολονατα ποτήρια, μακριά σαν σωλήνες. Ήταν δύσκολο ως ανέφικτο για την αλεπού να φάει, όσο και αν προσπάθησε.

Στο τέλος, η αλεπού πήρε το μάθημά της: Δεν αρκεί να έχεις την πρόθεση να κάνεις καλό. Πρέπει να σέβεσαι και τις ανάγκες των άλλων.

Την επόμενη φορά πρόσεξε να ρωτήσει τον πελαργό, τι ακριβώς χρειάζεται και πως θα ένιωθε καλύτερα, μη βγάζοντας βιαστικά συμπεράσματα ότι νιώθει άνετα με τους ίδιους τρόπους που η ίδια νιώθει άνετα. Και όλα πήγαν καλά. 

Το ίδιο έκανε και ο φίλος της.

Τέλος μύθου.

Εμείς, που νομίζουμε συχνά ότι ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο για τους γύρω μας, ή δεν το λαμβάνουμε καν υπόψιν θεωρώντας δεδομένο ότι είναι αυτό που εμείς θέλουμε για εκείνους (και για εμάς), μπορούμε άραγε να κάνουμε το ίδιο που έκαναν ο πελαργός και η αλεπού;